چو یوسف از عزیز این تاب و تف دید

به کافر نعمتی طغیان نمودی

ز کوی حق گزاری رخت بستی

نمک خوردی، نمکدان را شکستی!»

چو موی از گرمی آتش بپیچید

بدو گفت: «ای عزیز این داوری چند؟

گناهی نی، بدین خواری م مپسند!