بشو زین حرف ناخوش نامه خویش!

برو زین پس به استغفار بنشین!

ز خجلت روی در دیوار بنشین!

به گریه گرم کن هنگامه خویش!

تو ای یوسف! زبان زین راز دربند!

به هر کس گفتن این راز مپسند!

همین بس در سخن چالاکی تو