تو ای یوسف! زبان زین راز دربند!

ز خجلت روی در دیوار بنشین!

به گریه گرم کن هنگامه خویش!

بشو زین حرف ناخوش نامه خویش!

به هر کس گفتن این راز مپسند!

همین بس در سخن چالاکی تو

که روشن گشت بر ما پاکی تو»