به هر کس گفتن این راز مپسند!

به گریه گرم کن هنگامه خویش!

بشو زین حرف ناخوش نامه خویش!

تو ای یوسف! زبان زین راز دربند!

همین بس در سخن چالاکی تو

که روشن گشت بر ما پاکی تو»

عزیز این گفت و بیرون شد ز خانه