همی کش گه گهی دامن بر این خاک!

بدو گفتند کای عمر گرامی!

دریده پیرهن در نیکنامی!

زلیخا خاک شد در راهت، ای پاک!

به دفع حاجتش حجت رها کن!

ز تو چون حاجتی خواهد، روا کن!

حذر کن! ز آنکه چون مضطر شود دوست