به خواری دوست را از سرکشد پوست

به دفع حاجتش حجت رها کن!

ز تو چون حاجتی خواهد، روا کن!

حذر کن! ز آنکه چون مضطر شود دوست

چو از لب بگذرد سیل خطرمند

نهد مادر به زیر پای، فرزند

خدا را، بر وجود خود ببخشای!