چو شد سرمایه بینایی اش گم،

نه سر، نی پای بود از بخت واژون

ز بزم وصل، همچون حلقه بیرون

درین نم دیده خاک، از خون مردم

به پشت خم از آن بودی سرش پیش

که جستی گم شده سرمایه خویش

به سر بردی در آن ویران، مه و سال