به پشت خم از آن بودی سرش پیش

ز بزم وصل، همچون حلقه بیرون

درین نم دیده خاک، از خون مردم

چو شد سرمایه بینایی اش گم،

که جستی گم شده سرمایه خویش

به سر بردی در آن ویران، مه و سال

سرش ز افسر تهی، پایش ز خلخال