دو صد شعله به یک مشت نی آورد

ز درد دل فغان می کرد و می رفت

ز آه آتش فشان می کرد و می رفت

به محنت خانه خود چون پی آورد

به پیش آورد آن سنگین صنم را

زبان بگشاد تسکین الم را

که ای سنگ سبوی عز و جاهم!