به پیش آورد آن سنگین صنم را

ز آه آتش فشان می کرد و می رفت

به محنت خانه خود چون پی آورد

دو صد شعله به یک مشت نی آورد

زبان بگشاد تسکین الم را

که ای سنگ سبوی عز و جاهم!

به هر راهی که باشم سنگ راهم!