ز آه آتش فشان می کرد و می رفت

کس از غوغا، به حال او نیفتاد

به حالی شد که او را کس مبیناد!

ز درد دل فغان می کرد و می رفت

به محنت خانه خود چون پی آورد

دو صد شعله به یک مشت نی آورد

به پیش آورد آن سنگین صنم را