چو جا کرد این سخن در گوش یوسف

ز ذل و عجز کردش سرفکنده!

به فرق بنده مسکین محتاج،

نهاد از عز و جاه خسروی تاج!»

برفت از هیبت آن هوش یوسف

به حاجب گفت کاین تسبیح خوان را،

که برد از جان من تاب و توان را