روان کرد از دو لب آب بقا را

دگر چشمی که دیدار تو بینم

گلی از باغ رخسار تو چینم»

بجنبانید لب، یوسف دعا را

جمال مرده اش را زندگی داد

رخش را خلعت فرخندگی داد

به جوی رفته باز آورد آبش