رخش را خلعت فرخندگی داد

بجنبانید لب، یوسف دعا را

روان کرد از دو لب آب بقا را

جمال مرده اش را زندگی داد

به جوی رفته باز آورد آبش

وز آن شد تازه، گلزار شبابش

سپیدی شد ز مشکین مهره اش دور