آسوده زید درین غم آباد

بینا، نظر پدر به حالش

خرم، دل مادر از جمالش

حالی ست عجب، که آدمیزاد

غافل که چه بر سرش نوشته ند

در آب و گلش چه تخم کشته ند

آن را که به عشق، گل سرشتند