غافل که چه بر سرش نوشته ند

خرم، دل مادر از جمالش

حالی ست عجب، که آدمیزاد

آسوده زید درین غم آباد

در آب و گلش چه تخم کشته ند

آن را که به عشق، گل سرشتند

وین حرف به لوح دل نوشتند،