در آب و گلش چه تخم کشته ند

حالی ست عجب، که آدمیزاد

آسوده زید درین غم آباد

غافل که چه بر سرش نوشته ند

آن را که به عشق، گل سرشتند

وین حرف به لوح دل نوشتند،

شسته نشود ز لوحش این حرف