در سایه ات آفتاب مستور!

نادیده ز خیمگی نشانی

می گفت به خیمه داستانی

کای قبله نور و حجله حور!

بر گریه زار من ببخشای!

وز طلعت یار پرده بگشای!

چون میخ ام اگر رسد به سر سنگ