من آدمی ام نه سنگ خاره!»

گفتی سخنان فتنه انگیز

کردی ز آن می به مستی ام تیز

گر بیخودی ای کنم چه چاره؟

لیلی چو شنید این حکایت

گفتا به کرشمه عنایت

با قیس، که: «ای مراد جانم!