لیلی چو شنید این حکایت

کردی ز آن می به مستی ام تیز

گر بیخودی ای کنم چه چاره؟

من آدمی ام نه سنگ خاره!»

گفتا به کرشمه عنایت

با قیس، که: «ای مراد جانم!

قوت ده جسم ناتوانم!