یارب به روان روشن او

از گریه به خون و خاک می خفت

وز سینه دردناک، می گفت:

«لیلی جان است و من تن او

کن کس که مرا ازو جدا ساخت

کاری به مراد من نپرداخت

در هر نفسی ش باد مرگی!