هم کاسگی غزاله کردی

شد آهوی دشت و کبک وادی

خارا کن کوه نامرادی

خونابه ز کاس لاله خوردی

شد باز چنانکه بود و می رفت

وین زمزمه می سرود و می رفت:

«لیلی و سرود عشرت و ناز