گر گور به دشت رو نهادی

طشتی پر از اخگر و شراره

حلقه شده مار از او به هر سوی

ز آن سان که بر آتش اوفتد موی

گامی به زمین او نهادی،

چون نعل ستور راه پیمای

پر آبله گشتی اش کف پای