ز آن سان که بر آتش اوفتد موی

شد دشت ز ریگ و سنگ پاره

طشتی پر از اخگر و شراره

حلقه شده مار از او به هر سوی

گر گور به دشت رو نهادی

گامی به زمین او نهادی،

چون نعل ستور راه پیمای