طشتی پر از اخگر و شراره

روزی که سموم نیم روزی

برخاست به کوه و دشت سوزی،

شد دشت ز ریگ و سنگ پاره

حلقه شده مار از او به هر سوی

ز آن سان که بر آتش اوفتد موی

گر گور به دشت رو نهادی