غم بی حد و فرصتی چنین تنگ

هم زین سخنان چنانکه دانی،

می گفت و ز بیم ناکس و کس،

چشمی از پیش و چشمی از پس

کردند به طوف کعبه آهنگ

لیلی به طواف خانه در گرد،

مجنون ز قفاش سینه پر درد