کردند به طوف کعبه آهنگ

می گفت و ز بیم ناکس و کس،

چشمی از پیش و چشمی از پس

غم بی حد و فرصتی چنین تنگ

لیلی به طواف خانه در گرد،

مجنون ز قفاش سینه پر درد

آن، سنگ سیاه بوسه می داد،