می رفت و به آب دیده می گفت:

این گفت و ره وثاق برداشت

ماتم گری فراق برداشت

از سینه به ناله درد می رفت

«دردا! که فلک ستیزه کارست

سرچشمه عیش، ناگوارست

ما خوش خاطر دو یار بودیم