«دردا! که فلک ستیزه کارست

ماتم گری فراق برداشت

از سینه به ناله درد می رفت

می رفت و به آب دیده می گفت:

سرچشمه عیش، ناگوارست

ما خوش خاطر دو یار بودیم

دور از غم روزگار بودیم