سرچشمه عیش، ناگوارست

از سینه به ناله درد می رفت

می رفت و به آب دیده می گفت:

«دردا! که فلک ستیزه کارست

ما خوش خاطر دو یار بودیم

دور از غم روزگار بودیم

از دست خسان ز پا فتادیم