دور از غم روزگار بودیم

«دردا! که فلک ستیزه کارست

سرچشمه عیش، ناگوارست

ما خوش خاطر دو یار بودیم

از دست خسان ز پا فتادیم

وز یکدیگر جدا فتادیم

او دور از من، به مرگ نزدیک