گر یک دو مراد جست، صد یافت

هر کس ز غمی فتاده در رنج

زد دست طلب به پای آن گنج

ز آن گنج کرم مراد خود یافت

روی همه، در حظیره اش بود

چشم همه، بر ذخیره اش بود

شد روضه جان، حظیره او