بی شانه، کمند گیسوان را

تابنده مهش ز تاب خود رفت

نورسته گلشن ز آب خود رفت

بی وسمه گذاشت، ابروان را

تب، کرد به قصد جانش آهنگ

نگذاشت به رخ ز صحت اش رنگ

آمد به کمانی از خدنگی