نگذاشت به رخ ز صحت اش رنگ

بی وسمه گذاشت، ابروان را

بی شانه، کمند گیسوان را

تب، کرد به قصد جانش آهنگ

آمد به کمانی از خدنگی

زد سرخ گلش به زردرنگی

تبخاله نهاد بر لبش خال