زد سرخ گلش به زردرنگی

تب، کرد به قصد جانش آهنگ

نگذاشت به رخ ز صحت اش رنگ

آمد به کمانی از خدنگی

تبخاله نهاد بر لبش خال

شد بر ساقش گشاده خلخال

چون از نفس خزان، درختان