تبخاله نهاد بر لبش خال

نگذاشت به رخ ز صحت اش رنگ

آمد به کمانی از خدنگی

زد سرخ گلش به زردرنگی

شد بر ساقش گشاده خلخال

چون از نفس خزان، درختان

گشتند به باد داده رختان