نبیند یکی حال، یزدان شناس

تو مهمان، جهان همچو مهمانسرای

بخور هر چه پیشت نهد میزبان!

همه تن به شکرانه اش شو زبان!

که واجب نباشد بر آن اش سپاس

به هر لقمه زین خوان که دست آوری

تو را او خورد یا تو او را خوری