تو مهمان، جهان همچو مهمانسرای

تهی دست با ایمنی خفته جفت،

به از مالداری که ایمن نخفت

بود پیش دانای مشکل گشای

بخور هر چه پیشت نهد میزبان!

همه تن به شکرانه اش شو زبان!

نبیند یکی حال، یزدان شناس