که چون صبح اقبالش آید به شام

ز مشکل گشای سپهر کهن

که از وضع افلاک و سیر نجوم

ز حال سکندر چنین زد رقوم

بگیرد تر و خشک گیتی تمام

به جایی که مرگش مقدر بود،

زمین آهن و آسمان زر بود