چو از مردن خویش آگاه شد

به گوشش فرو گفت پنهان سروش

که: «اینست جایی که دانا حکیم

در آنجا ز مرگ خودت داد بیم»

بر او راه امید کوتاه شد

دبیری طلب کرد روشن ضمیر

که بر لوح کافور ریزد عبیر