زر ناب ما گردد افروخته

رساند به گوش من آن سان که هست

بیا ساقی! آن آتشین می بیار!

که سوزد ز ما آنچه نید به کار

شود هر چه نی زر بود، سوخته

بیا مطرب و، باد در دم به نی!

که از خرمن هستی ام باد وی،