بیا مطرب و، باد در دم به نی!

که سوزد ز ما آنچه نید به کار

زر ناب ما گردد افروخته

شود هر چه نی زر بود، سوخته

که از خرمن هستی ام باد وی،

به دور افگند کاه بیگانه را

گذارد پی مرغ جان، دانه را