به دور افگند کاه بیگانه را

شود هر چه نی زر بود، سوخته

بیا مطرب و، باد در دم به نی!

که از خرمن هستی ام باد وی،

گذارد پی مرغ جان، دانه را

بیا ساقی! آن طلق محلول را

که زیرک کند غافل گول را،