گذارد پی مرغ جان، دانه را

بیا مطرب و، باد در دم به نی!

که از خرمن هستی ام باد وی،

به دور افگند کاه بیگانه را

بیا ساقی! آن طلق محلول را

که زیرک کند غافل گول را،

بده! تا نشینم ز هر جفت، طاق