بده! تا نشینم ز هر جفت، طاق

گذارد پی مرغ جان، دانه را

بیا ساقی! آن طلق محلول را

که زیرک کند غافل گول را،

دهم جفت و طاق جهان را طلاق

بیا مطرب و، تاب ده گوش عود!

به گوش حریفان رسان این سرود!