بیا ساقی! آن طلق محلول را

که از خرمن هستی ام باد وی،

به دور افگند کاه بیگانه را

گذارد پی مرغ جان، دانه را

که زیرک کند غافل گول را،

بده! تا نشینم ز هر جفت، طاق

دهم جفت و طاق جهان را طلاق