که زیرک کند غافل گول را،

به دور افگند کاه بیگانه را

گذارد پی مرغ جان، دانه را

بیا ساقی! آن طلق محلول را

بده! تا نشینم ز هر جفت، طاق

دهم جفت و طاق جهان را طلاق

بیا مطرب و، تاب ده گوش عود!