به شکرخنده آمد چون لبت، زد مهر بر لب ها

به دل صدگونه مطلب سوی او رفتم ولی ماندم

ز بیم خوی او خاموش و در دل ماند مطلب ها

هزاران شکوه بر لب بود یاران را ز خوی تو

ندانی گر ز حال تشنگان شربت وصلت

ببین افتاده چون ماهی طپان بر خاک طالب ها

جدا از ماه رویت عاشقان از چشم تر هر شب