ندانی گر ز حال تشنگان شربت وصلت

ز بیم خوی او خاموش و در دل ماند مطلب ها

هزاران شکوه بر لب بود یاران را ز خوی تو

به شکرخنده آمد چون لبت، زد مهر بر لب ها

ببین افتاده چون ماهی طپان بر خاک طالب ها

جدا از ماه رویت عاشقان از چشم تر هر شب

فرو ریزند کوکب تا فرو ریزند کوکب ها