کنون در من اگر بیند به خواری و غضب بیند

چها تا پیشت آید زین نصیحت ناشنیدن ها

پر و بالم به حسرت ریخت در کنج قفس آخر

خوشا ایام آزادی و در گلشن دویدن ها

کجا رفت آن به روی من به شوق از شرم دیدن ها

تغافل های او در بزم غیرم کشته بود امشب

نبودش سوی من هاتف گر آن دزدیده دیدن ها